گاهی وقتها یه اتفاقایی توی زندگی آدم می افته که برای چند روز حس رو از زندگیت میکشه بیرون. شاید اون اتفاق بنظر اطرافیان کوچک و حتی پیش پا افتاده باشه اما در نگاه خودت در عین کوچک بودن عمیقه. مثل زخمهای کوچیکی که عمق دارند.

این زخمها چند وقتی زمان می بره تا خوب بشن. گذشت زمان همیشه التیام بخش این دردهاست. دعا کنیم که هیچ وقت حس های ناب دوست داشتنمان از این زخم ها بیرون نزند...


درد نوشت: داشتن هر حسی خیلی بهتر از نداشتن هیچ حسی است.

غ م نوشت: جایی از دلم یکم گرفته و مه آلود است دعا کنید برایش.

پ ن : مامان میگوید چشم های آدمها راستگوترین بخش وجود آدمهاست.