هدیه دادن و هدیه گرفتن رسم خوبی است که بوی عشق و دوست داشتن میدهد. اما گاهی بعضی هدیه ها آنقدر خاص و متفاوتند که تا ابد طعم شیرینش مهربانی را توی وجودم آدم زنده نگه می دارند.
خاص ترین هدیه ای عمرم را امسال گرفتم. یک تابلوی نقاشی که طرحی بود از چهره خودم، وقتی بیست سالم بود.
آن روز هم مثل خیلی روزهای دیگر در اتاق را بسته بودم سیگاری روشن کرده بودم. هنوز دود پک اول را بیرون نداده بودم که در اتاق زده شد و پدر آمد داخل. اینقدر سریع که حتی نتوانستم سیگار را خاموش کنم. میخکوب شده بودم سیگار بین انگشتانم می سوخت و خاکسترش روی فرش می ریخت. مثل بچه هایی که خجالت زده اند از شیطنتشان، سرم را پایین انداخته بودم و نگاهم روی لاک قرمز ناخنهای پایم خشک شده بود.
آن شب گذشت. هیچ کس حرفی نزد. اما هنوز بعد از سالها وقتی سری به اتاق دخترم می زنم بوی تند اسپری که از در و دیوار می بارد نگرانم میکند.
یادم می آید دوست داشت همه ی شاگردهایش دکتر، معلم و... شوند. من اما هیچ کدام نشده بودم. زندگیم را سبک و سنگین کردم. دیدم از جایی که هستم و چیزی که شده ام راضی ام.
خودم را از بین شلوغی ها بیرون کشیدم و صدایش زدم: خانم پریدخت
مهربانی همیشگی اش را پاشید روی صورتم و لبخند زد.
گفتم: محبوبه ام. خانم. مدرسه آزرم